Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, αλλά μετακόμισα στο Λονδίνο στα 18 μου και από τότε μετακινούμαι συνεχώς ανάμεσα στις δύο πόλεις. Έχω την κλασική σχέση αγάπης και μίσους με την Αθήνα. Είναι σαν μια παιδική φίλη που δεν μου ταιριάζει πλέον, αλλά που παραμένω συνδεδεμένη μαζί της επειδή μοιραζόμαστε ένα κοινό παρελθόν. Με εξοργίζει αλλά την αγαπώ ακόμα. Ωστόσο το μέρος που νιώθω περισσότερο σαν σπίτι μου στην Ελλάδα είναι η Σίφνος, ένα μικρό νησί στις Δυτικές Κυκλάδες όπου έχω περάσει σχεδόν όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου.
Παρατήρησα πρόσφατα ότι όταν πετάω από το Λονδίνο στην Αθήνα και αντικρίζω ξανά την πόλη καθώς προσγειώνεται το αεροπλάνο, δε νιώθω και πολλά πράγματα· δεν υπάρχει η αίσθηση του γυρισμού εκείνη τη στιγμή. Όμως έχω αυτή την αίσθηση όταν πρωτοβλέπω τη Σίφνο από το καράβι· αυτό το μέρος κάτι μου κάνει που κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί.
Αυτό το μέρος κάτι μου κάνει που κανένα άλλο μέρος δεν μπορεί
Έχοντας μεγαλώσει στην Ελλάδα, συχνά εκλαμβάνω την ομορφιά της ως δεδομένη ή ακόμα και την αγνοώ εντελώς. Υπάρχουν όμως στιγμές που με εκπλήσσει και τη βλέπω σαν να είναι η πρώτη φορά. Μια απρόσμενη θέα του Παρθενώνα καθώς βαδίζω σ’ έναν πολύβουο Αθηναϊκό δρόμο. Ή η ίδια η πόλη, ολόφωτη, όπως φαίνεται από το Βράχο της Ακρόπολης μια Αυγουστιάτικη νύχτα. Ή η θέα των βουνών από το σπίτι μου στη Σίφνο. Δεν υπάρχει θέα πιο καθηλωτική από αυτήν.
Αυτό στο οποίο δεν μπορώ να αντισταθώ είναι τα ασυναγώνιστα αρνίσια παϊδάκια και οι τηγανητές πατάτες. Σε τεράστιες ποσότητες. Κάποτε υπήρξα χορτοφάγος για δύο χρόνια και μετά ήρθα στην Ελλάδα και με νίκησαν τα παϊδάκια. Μου πήρε περίπου 30 δευτερόλεπτα να το σκεφτώ πριν το πρώτο καταλήξει στο στόμα μου.
Μαζί μου φεύγοντας παίρνω πάντα: νοσταλγία, κεραμικά από τη Σίφνο, μέλι και μουστοκούλουρα.
Επόμενος προορισμός η Σίφνος!
