Μια αίσθηση ηρεμίας σε κατακλύζει, κάτι σπάνιο για ένα ελληνικό νησί το καλοκαίρι. Είναι σαν το νησί να έχει σταματήσει σε μια συγκεκριμένη στιγμή του παρελθόντος – και για το Bratsera Boutique Hotel, κρυμμένο στα σοκάκια της ιστορικής πόλης της Ύδρας, αυτό ισχύει από πολλές απόψεις.
Η Ύδρα αποκαλύπτει το περήφανο ναυτικό της παρελθόν από την πρώτη κιόλας επίσκεψη. Τα αρχοντικά πάνω από το λιμάνι ανήκουν σε καπετάνιους και οικογένειες εφοπλιστών – Κουντουριώτης, Βούλγαρης και Τομπάζης – που, τον 18ο και τον 19ο αιώνα, δημιούργησαν έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς στόλους στην ανατολική Μεσόγειο. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, η Ύδρα αφιέρωσε τόσο τον στόλο όσο και την περιουσία της στον αγώνα.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η αλιεία σφουγγαριών έγινε το βασικό μέσο διαβίωσης του νησιού. Κάθε άνοιξη, στόλοι απέπλεαν προς τις ακτές της Βόρειας Αφρικής - Αλεξάνδρεια, Μπενγκάζι, Τύνιδα - με προμήθειες για έξι μήνες και επέστρεφαν το φθινόπωρο με το φορτίο τους. Στο κέντρο κάθε στόλου βρισκόταν η «μπρατσέρα» – το μητρικό πλοίο, η βάση από την οποία εργάζονταν οι σφουγγαράδες και στην οποία επέστρεφαν στο τέλος κάθε ημέρας. Από αυτό το πλοίο πήρε το όνομά του το ξενοδοχείο μας.
Από την κληρονομιά της σπογγαλιείας στη φιλοξενία
Το κτίριο που σήμερα στεγάζει το Bratsera αποτελεί μέρος αυτής της ιστορίας από το 1860, όταν ο ντόπιος έμπορος Νικόλαος Βερβενιώτης ξεκίνησε σαν προμηθευτής στα καΐκια και άνοιξε κατάστημα πάνω στην προκυμαία. Μέχρι το 1893 είχε αποκτήσει το κτίριο για την επεξεργασία και αποθήκευση των σφουγγαριών – τον καθαρισμό, την ταξινόμησή τους κατά μέγεθος και ποιότητα, καθώς και τη συσκευασία τους για εξαγωγή. Στην ακμή της, η επιχείρηση απασχολούσε 150 οικογένειες στην Ύδρα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Η επιχείρηση πέρασε από γενιά σε γενιά, με κάθε γενιά να αντιμετωπίζει τις πιέσεις της εποχής της. Ο γιος του, ο Πάνος, αποδείχθηκε εξίσου ακέραιος όσο και επίμονος. Όταν ένας συνεργάτης τους την περίοδο του πολέμου επιχείρησε να πουλήσει μέρος του αποθέματός τους στη Γερμανία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Πάνος του είπε ξεκάθαρα: «Αν το κάνεις αυτό, δεν θα ξαναδείς ποτέ σφουγγάρι από εμάς» και εκείνος υποχώρησε.
Η δραστηριότητα συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1980, όταν τα συνθετικά σφουγγάρια και ο περιορισμός της αλιείας έθεσαν οριστικά τέλος σε μια εποχή που διήρκεσε πάνω από έναν αιώνα. Το 1992, το άδειο κτίριο ξεκίνησε μια νέα ζωή – ανακαινίστηκε ριζικά και μετατράπηκε σε ξενοδοχείο που διατηρεί τη μνήμη του ναυτικού του παρελθόντος στο επίκεντρο της εμπειρίας των επισκεπτών του.
Μέρος μιας ζωντανής ιστορίας
Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα το ξενοδοχείο. Το κτίριο, ο κήπος, η αφθονία του νερού, η ησυχία – ήταν μια πραγματική έκπληξη. Σε κερδίζει η τοποθεσία, η ηρεμία και η ιδιωτικότητα που προσφέρει, καθώς και η ιστορία του κτιρίου.
Όταν σκέφτεσαι ότι αυτό το κτίριο στέκεται εδώ και πάνω από 250 χρόνια – ότι έχει υπάρξει κατοικία, εργοστάσιο, χώρος εργασίας για γενιές οικογενειών της Ύδρας – δεν μπορείς παρά να νιώσεις ένα αίσθημα δέους. Είμαστε θεματοφύλακες ενός ορόσημου που υπήρχε πολύ πριν από εμάς και θα συνεχίσει να υπάρχει πολύ μετά από εμάς.
Τα αγαπημένα μου σημεία; Χωρίς αμφιβολία η είσοδος με το μικρό λιμανάκι και το νερό που τρέχει κάτω από τα πόδια σου, καθώς και ο καναπές δίπλα στο τζάκι. Η διαμονή εδώ είναι σαν να σου δίνεται η ευκαιρία να κοιμηθείς μέσα σε ένα κομμάτι της ζωντανής ιστορίας της Ύδρας.
Ένα νησί για κάθε εποχή
Αυτή η ιστορία δεν μένει κλεισμένη μέσα στα τείχη μας. Ξεχειλίζει στα σοκάκια και το νησί ανταμείβει όποιον φτάνει εδώ με την επιθυμία να το εξερευνήσει – ειδικά εκτός των καλοκαιρινών μηνών.
Η αγαπημένη μου εποχή είναι το Πάσχα, όταν η Ύδρα αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πλευρά του εαυτού της. Την Μεγάλη Παρασκευή, ο Επιτάφιος στο Καμίνι μπαίνει μέσα στη θάλασσα και οι τρεις Επιτάφιοι συναντιούνται μπροστά από τη Μητρόπολη στη Χώρα. Είναι μια από εκείνες τις εμπειρίες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη.
Η καλλιτεχνική ενέργεια της Ύδρας
Η καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή του νησιού είναι εξίσου πλούσια. Στη δεκαετία του 1950, η Ύδρα έγινε σημείο συνάντησης για ζωγράφους, συγγραφείς και μουσικούς που έλκονταν από το φως και την ησυχία – μεταξύ των οποίων και ο Leonard Cohen, ο οποίος έζησε εδώ για αρκετά χρόνια. Έχει αποτελέσει τοποθεσία γυρισμάτων για τις ταινίες «Το αγόρι στο δελφίνι» με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν το 1957 και τη «Φαίδρα», με τη Μελίνα Μερκούρη, το 1962.
Σήμερα, το Project Space Slaughterhouse του Ιδρύματος DESTE διατηρεί ζωντανή αυτή την πολιτιστική ενέργεια, με ένα μνημειώδες γλυπτό του Jeff Koons να συγκαταλέγεται στις πιο εντυπωσιακές πρόσφατες εγκαταστάσεις του. Παράλληλα, Η Οικία Κουντουριώτη και το Εκκλησιαστικό Μουσείο προσφέρουν μια πιο οικεία επαφή με το παρελθόν του νησιού.
ΠροσφοράΑνακαλύπτοντας τον δικό σου ρυθμό
Για όσους προτιμούν την ακτογραμμή από τα λιθόστρωτα δρομάκια, τα θαλάσσια ταξί εκτελούν δρομολόγια προς τα σημεία για κολύμβηση στο Μπίστι, ενώ οι βραχώδεις όρμοι σε ανταμείβουν αν επιλέξεις να τους εξερευνήσεις. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ιππασίας κατά μήκος της ακτής – με θέα που κανένας δρόμος δεν θα μπορούσε να σας προσφέρει.
Αυτές είναι οι χαλαρές εμπειρίες που προκύπτουν ανεπιτήδευτα στην Ύδρα. Προσφέρουν τρόπους να συνδεθείτε ακόμα πιο βαθιά με το νησί και να κρατήσετε τις πρώτες εντυπώσεις – δρόμοι χωρίς αυτοκίνητα, αρχοντικά καπετάνιων και η αίσθηση ότι η επίσκεψή σας είναι το τελευταίο κεφάλαιο στη ζωντανή ιστορία του νησιού.